Liyon lah delai lo di Padang, tasimbabau Pasa dibuek-e. Baa ka indak, kamanakan e Piak Ranyah pai ka Medan. Nio pai jo kapatabang. Ndak tau nyo delay lo ompek jam.
“Manyangkak ati den, ompek jam tasakek di palabuhan patabang di Padang, lah litak mandehnyo dek manunggu di Medan nin,” kato Pasa.
“Kok jo oto se pai baatu?” Kato Pono.
“Telmi Mak Pono mah, dek baru tibo di lapau ko, lah masak dek kami sajak sataun lalu, oto ko banyak lo cik minyak e di jalan, alun lai sampik,” kecek Tembang.
“Nan den takuik an kok balobuak lo liak liyon ko,” kato Pono.
“Mati tak dapek dek awak doh Pono,” kato Gindo.
“Tu lah ka jalai mah, tapi kalau ndak aman di udaro pai ka lauik, ndak aman baliak ka darek, itu namor maminteh sabalum tarambau.”
“Antah kok bitu.”
“Nyo baa kok delay. Delay tu apo lo tu?” Batanyo Malin.
“Talambek tabang, tu bahaso Inggirih mah,” kato Tembang.
“Oooh tagiah namoe tu,” kecek Malin.
“Apo nan tagiah?”
” Yo bahaso Inggris tu”
“Di penerbangan tu banyak istilah bahaso Inggirih tuen, ndak samo jo angkot doh, karano patabang ko dunia wee internasional, cegaklah tuen,” kecek Malin.
“Tasarah lah, jadi baa nasib Piak Ranyah tu, Pasa?”
“Lah tangah malam baru ka pai, masin rusak. Takuik urang, sabab Liyon ko baru balabuak kapatang di lauik, wak caliak di tipi mah,” kato Pasa.
“Iyo ngeri den, ndak ado nan salamaik doh, pugaik sadoalahe.” Kato Bilang.
“Mati syahid tu mah,” kato Pakiah.
“Yo Kiah?”
“Iyo mada”
“Wakden lo bakecek an mada,” kato Pasa.
“Lah den kecek an batanyo juo lai.”
“Ha ha ha ha ha….”
Sapagi tadi lapau simpang rami liak sajak ari pa ujan ko bi jarang ka lapau. Kini lah biang langik, ma ungkok-ungkok ka lapau liak. Bagalum kain saruang. Candu maota di lapau ko nan ndak tahan. (malin kapalo koto)
